گروهى از بنى اسرائيل تحت فرماندهى طالوت به جنگ جالوت رفتند و خالصانه و صادقانه به درگاه خداى سبحان دعا كردند : رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْراً وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ . ( بقره : 250 ) پروردگارا ! به ما صبر و استقامت عنايت فرما و قدمهاى ما را ثابت گردان و ما را بر گروه كافران پيروز كن . هرچند شمار اينان در برابر انبوه لشكريان جالوت اندك بود ، به پيروزى رسيدند و جالوت به دست جوان رشيدى به نام « داوود » كشته شد . خداوند متعال با شكست جالوت ، به داوود سلطنت و حكمت عنايت كرد و هر چه مىخواست به او آموخت . « 1 » خداى سبحان همچنين داوود را در كنار ساير پيامبران الهى ستوده و « زبور » را بر او نازل كرده است « 2 » و علم ، فضيلت ، « 3 » حكمت و « فصل الخطاب » ( علم داورى و قضاوت ) را به او عنايت نموده است . « 4 » قرآن كريم او را اوّاب ( بسيار توبه كننده ) و دارندهء « زلفا » ( مقام و منزلت قرب ) در پيشگاه الهى و دارندهء « حسن مآب » ( عاقبت نيكو ) شمرده است . همچنين در قرآن آمده است كه خداوند او را خليفه خويش در زمين قرار داد و به حكومت و قدرت رسانيد . « 5 » كوهها و مرغان را مسخّر او كرد تا با او تسبيح گويند . « 6 » آهن سخت را برايش نرم ساخت « 7 » تا براى گذران زندگى خود زره ببافد و از بيت‌المال ارتزاق نجويد . « 8 » از ديگر نعمتهاى الهى به آن حضرت ، لحن و صوت بسيار زيبا بود . قضاوت داوود حضرت داوود ( ع ) مانند ديگر پيامبران براى رسيدن به كمالات معنوى با امتحانات دشوارى رو به رو گشت . روزى دو تن براى داورى نزد او آمدند . يكى از آنان گفت :

--> ( 1 ) . بقره ( 2 ) ، آيات 246 - 252 . ( 2 ) . نساء ( 4 ) ، آيهء 163 . ( 3 ) . سبأ ( 34 ) ، آيهء 10 ( 4 ) . ص ( 38 ) ، آيهء 20 . ( 5 ) . همان ، آيهء 19 به بعد . الميزان ، ج 17 ، ص 204 . ( 6 ) . انبياء ( 21 ) ، آيهء 79 . ( 7 ) . سبأ ( 34 ) ، آيهء 10 ( 8 ) . بحارالانوار ، ج 14 ، ص 13 .